IkEcht Gothic Reviews

Welkom bij de weblog van IkEcht. Deze weblog zal zich voornamelijk bezig houden met Gothic, muziek meer dan lifestyle. Reviews, concertverslagen, interviews en aankondigingen zullen hier tevoorschijn komen. Vrees niet hierop te reageren, te laten weten dat u het totaal oneens bent met het geschrevene, al zijn bevestigingen uiteraard ook welkom.

16 Volt - American Porn Songs

Het Amerikaanse 16 Volt is hier al eens   met hun 2007 album FullBlackHabit. Twee jaar verder is er dan American Porn Songs, hun zesde album en het tweede op Metropolis. Destijds, in de tijd dat we nog dubbelreviews schreven (dat was nog eens waar voor je geld), waren we allebei te spreken over dit album en dit album zet deze trend door.  Sterker nog, ik durf te zeggen dat dit ongelooflijk fijne muziek is.

Opnieuw heeft men het blik gastmuzikanten opengetrokken, en als ik de bijgeleverde biografie van Metropolis mag geloven zitten onder andere Tim Skold (Marylin Manson, KMFDM, Skold), Steve Pig (KMFDM, Pig) en Joseph Bishara (Danzig, Rasputina) in de mix. Ook dit album kenmerkt zich door de mix van electronica en industrial rock. Een nummer als "With Fire And Burning" is gewoon een meezinger Het synth werk in nummers als "American Porn Song", "It Turns All Bad" of "Can You Find God?" heeft een sterke Nine Inch Nails vibe. Alsof Trent zelf achter de knoppen zit zeg maar. American Porn Songs is net een tikkeltje agressiever geworden dan FullBlackHabit (luister ook naar "Somebody To Hate"). Verder is het album domweg consistent te noemen, veel fijne nummers, allemaal netjes rond de 3-4 minuten en met 15 nummers heb je dan bij een uur muziek, zonder dat het eigenlijk gaat vervelen. 16 Volt laat wat mij betreft hier zien dat ook in een genre als coldwave, wat al redelijk doodgeknuppeld is door meneer Reznor en consorten, altijd nog ruimte kan zijn voor bands die gewoon een goed samenhangend album neerzetten zonder per se nieuw terrein te bestrijken.

- songsoverruins

Crush Misc podcast Playlist

De nieuwe Crush Misc Podcast staat weer online op Gothic Crush . Hierbij de playlist:

Lucien de Baxio - Sanctus
Niko Skorpio - Putril Steel
Remain Silent - Ether-Asphalt part 7
Vlor - Maybe You Should Chew On My Fist
Vlor - Without Blame
Wavespan - Piano In Slow Motion 4
Noverbia - Prime
Obscene Noise Korporation - One Happy Gravel Pit And The Death
Institut - Monza
Gelsomina - Everlasting Fire
Flint Glass - Xuhtu
Flint Glass - The Hound

Sunn O))) - Hogepriesters van lage tonen

Sunn O))). Hun geluid is door recensenten monolitisch, glaciaal en prehistorisch genoemd. Het duo van Greg Anderson en Stephen O'Malley maakt ondertussen al twaalf jaar muziek die is gedoopt tot drone doom; doom metal, maar dan veel minimalistischer en trager. Ja, zo traag, dat velen aanvechten of dit nog wel metal is te noemen. Zo minimalistisch als metal maar kan zijn. Zo metal als drone ooit zal worden. Afgelopen dinsdag speelde Sunn O))) in Tavastia in Helsinki. In het voorprogramma stond het psychedelische Finse ensemble Pharaoh Overlord. Ik heb deze act al eens eerder gezien en met hun repetitieve en hypnotische stoner rock waren ze een geschikte opener.

Na een korte ombouw liet men het publiek lang wachten op de entree van de band onder het genot van een robbertje Tuvaanse keelzang. De rookmachine werd zes, zeven, acht keer leeggeknepen op het podium, waardoor de stapels versterkers (ik telde er ongeveer twintig) door de schijnwerpers achter op het podium veranderden in torenende monolieten met rode en oranje lichtjes die als sterren de duisternis in schenen. Het plots verdwijnen van lampjes was het enige teken dat drie mannen in lange zwarte monniksgewaden het podium hadden betreden. Met het aanslaan van de eerste akkoorden werd een muur van geluid over ons uitgestort. De muziek ging zo diep en werd zo luid de zaal ingeblazen dat je je botten voelde trillen. Dit werd duidelijk een show die je zowel kon voelen als horen. Dit rustig aanslaan en laten uitdreunen van akkoorden hield men zo'n 15-20 minuten vol voordat gast zanger Attila Csihar (bekend van bands als Aborym, Mayhem of Keep Of Kalessin) het podium betrad en een incantatie begon; hier herkende ik eindelijk het nummer "Agharta" van hun laatste album Monoliths & Dimensions.

Image courtesy of ideologic.org

 De band hield echter geen moment in en de freeform noise sessie (want dan kon je het toch wel noemen) liep over in keelzang, gecombineerd met diepe grunts en verscheurde trombone. Maar wat vooral griezelig was, was de manier waarop Attila in staat bleek achteruit te zingen en zijn woorden weer in te slikken; het klonk letterlijk als een geluidsopname die achterstevoren werd afgespeeld. De show leek hierna wat stoom te verliezen toen een half uur lang een grauwe muur van eindeloze gitaarnoise en andere geluidsmarteling werd uitgespuwd maar het opnieuw aantreden van de zanger maakte de show visueel weer wat spannender. Zijn verschijning kon nog het best worden omschreven als de bastaardzoon van Freddie Kruger en het Amerikaanse Vrijheidsbeeld, compleet met een met scherven bedekte cape bedekt en een doornenkroon. Handschoenen met rode lasers aan de vingertoppen maakten het geheel compleet, zeker door de willekeurige reflecties op Attila's kroon

Image reproduced with kind permission of Brandon Wu

Het geheel was een mystieke, haast diabolische, maar toch vooral LUIDE show en twee uur later verliet ik met een lichte gehoorbeschadiging weer Tavastia. Live viel deze band me erg mee en een dergelijke spannende en mystieke show had ik eigenlijk niet verwacht. Komende dinsdag, 26-01-2010, staan ze live in Paradiso, Amsterdam, en op het moment van schrijven zijn er nog tickets beschikbaar. Gaat dat zien en voelen!

- songsoverruins

Tip: overweeg oordopjes mee te nemen, Sunn O))) maakt er een punt van op hoog volume (± 120 dB) te spelen.

Dope Stars Inc. - 21st Century Slave

21st Century Slave is het nieuwe album van de Italiaanse cyberpunk rockers Dope Stars Inc. Vanaf het debuutalbum 10.000 Watts in 2005 zit de band op Trisol en levert daar nu hun derde album af.

Zo op het eerste gehoor klinkt het een beetje als Marilyn Manson met de angel eruit gehaald. Het album is een bevredigende mix van electro en rock die levert wat het belooft; lekker pompend en opzwepend. Een nummer als 21st Century Slave beukt er erg lekker in. Ook het synthwerk in "It's Today" is bijzonder aanstekelijk. De variatie in het album is behoorlijk met de meeste nummers in de categorie prettig agressief, zoals "Outlaw Thrones" en bovengenoemde nummers, waar de synths volledig in overdrive gaan. Ook heeft men een aantal nummers waar de percussie voor een wat ander geluid zorgt zoals "Digital Warriors" en het haast punk rockerige "Criminal Intents", alsmede enige ballads ("When I See You Smile", of "It's For You"), alhoewel je die term met een korrel zout mag nemen. De nummers zijn wat meer downtempo en zanger Victor Love zingt hier echt, in plaats van zijn standaard schreeuw te gebruiken. Hij is geen sterke zanger, maar houdt zijn stem redelijk zuiver; we hebben behoorlijk erger gehoord in deze genres.

21st Century Slave is misschien niet origineel maar steekt verdomd lekker in elkaar. Fijnproevers en andere elitefiguren willen hier waarschijnlijk hun neus niet aan stoten, maar het album zal ongetwijfeld een breed publiek aanspreken.

FAQ - Whitechapel

FAQ is een Zwitsers electro / synthpop project. Na vijf eerdere albums presenteren ze nu "Whitechapel", een thema album rondom de beruchte Whitechapel moorden, gepleegd door Jack the Ripper. Ook deze band heeft geen antwoord op de vraag wie deze seriemoordenaar nu eigenlijk was en het blijft dan ook beperkt tot een persoonlijke case study door vocalist Philip Noirjean. Hmmmm, een beetje een lauw thema als je het mij vraagt... 

Na een intro tot dit concept biedt het album ons redelijke synthpop / electro met een lik rock muziek. De zang is okee, maar bij vlagen tenenkrommend, vooral in nummers als "Absinthe & Laudanum" of "From Hell". Horen muzikanten zelf niet hoe verschrikkelijk dit botst met de muziek? Na een paar keer luisteren laat het hele album maar een zo-zo indruk achter hier. Met een totale speelduur van 70 minuten, en veel nummers van zes of meer minuten is het album domweg te lang om boeiend te blijven. Typisch zo'n album wat er van zo profiteren als men de goeie ideeën zou concentreren in 40 minuten in plaats van alles dan maar op te nemen. De muziek is kwalitatief niet slecht, en alle instrumenten worden naar behoren bespeeld, maar het gaat glad verloren in het grote grijze gebied van matige muziek.

- songsoverruins

Rotersand - War On Error EP

Rotersand is opnieuw zo'n Duitse electro band die al langer muziek maakt, sinds 2002 in dit geval, maar waar ik helemaal niet mee bekend was. Wel is het een naam waar mijn collega IkEcht altijd erg positief over heeft gesproken. Ook stonden ze eerder dit jaar op het Utrechtse festival Summer Darkness.

Deze EP, verschenen op Trisol, was een opwarmertje voor het ondertussen verschenen album "Random Is Resistance", en bevat een aantal remixen van nummers van het album "Random Is Resistance" en één exclusieve track, "Dirty". Rotersand heeft hier een duidelijke boodschap: verzet tegen media en marketing strategieën die op grote schaal aan data mining doen om onze consumptie voorkeuren in kaart te brengen en zo bijvoorbeeld doelgerichter op de persoon te kunnen adverteren. Rotersand's houding wordt al snel duidelijk met de strijdkreet "random is resistance" in het nummer "War On Error".

Wat ook snel duidelijk wordt is dat de muziek moddervet is. Vooral "War On Error" neemt door de gebruikte samples en het synthwerk haast epische proporties aan, maar ook "Bastards Screaming" en "Dirty" beuken er in en zijn bijzonder goed dansvloervoer. Naast de vrij gebruikelijke rauwe of vervormde zang waagt de zanger zich ook af en toe aan normale zang (bijvoorbeeld op "Bastards Screaming") en alhoewel niet geniaal, heb ik slechter gehoord in dit genre.

Ja, ik kan hier vrij kort over zijn, deze EP was voor mij een fijne introductie tot Rotersand. Absoluut aan te raden voor electro liefhebbers.

- songsoverruins

Black Tape For A Blue Girl - 10 Neurotics

Black Tape For A Blue Girl, de band rond Sam Rosenthal van Projekt Records, is inmiddels al sinds 1986 actief. In die tijd leverder ze 10 albums af, waarvan dit 10 Neurotics dus de laatste is. De constant wisselende bezetting van de band heeft zich ook hier weer verder doorgezet. Nieuw zijn bijvoorbeeld drummer Brian Viglione (Dressden Dolls) en zangeres Laurie Reade (Attrition).

Ook de muziek heeft zich weer vernieuwd. Begon het ooit als darkwave-act, brachten ze al ambient, nu zijn ze over op een mix van dark-cabaret en rock. De boodschap en toon blijft echter hetzelfde, heftige emoties en gevoelens die je direct raken, over je heen trekken. Waar je wel aan moet geloven kortom.

En ik kan niet anders zeggen dan dat ze dat weer goed doen. Het is even wennen om Black Tape ineens weer van stijl te horen verschieten, maar de muziek blijft hangen en doet je nogmaals willen luisteren. Dus daar is helemaal niets mis mee. Bekijk daarbij dan ook nog eens het mooie begeleidende boekje en je hebt weer een topalbum.

Voor hen die de muziek graag benoemen in termen van andere bands dan? Lastig, misschien nog het best een iets minder folk, iets meer rock versie van Ordo Rosarius? Maar oordeel zelf ook op basis van de clip die ze bij het album maakten voor het nummer "The Pleaseure In The Pain".

Playlist Crush Misc V - 5 december 2009

Een beetje verlaat hierbij alsnog de playlist van de podcast die sinds afgelopen zaterdag beschikbaar is op www.gothic-crush.nl .

Pimentola - Tuoni Pauloo Tiukoin Sitein III
Bunk Data - Unseen Bodies
Distsync - Desintegrated Subconsciousness
E.P.A. - With Shredding Rubber (Recap by Des Esseintes)
Remora - Misdirection
Schloss Tegal - Coital Affirmation
Seventeen Migs Of Spring - Alternating Current
Za Frumi - Immra (Remix)
Trespassers William - Blue
Redjetson - Beta Blocker

Remora - Derivative

Remora is één van de projecten van Brian John Mitchell, de man achter het label Silber Records, en gebruikt enkel de gitaar als muziekinstrument / geluidsbron. Eerdere werken verkenden drones, gruizige gitaarlandschappen en meer conventionele liedjes. "Derivative", uitgegeven op het label Gears Of Sand, is een veelzijdig werk geworden wat al elementen van al deze stijlen heeft. Het lijkt ook een soort van concept album te zijn; korte stukjes van sommige van Brian John's favoriete liedjes fungeerden als inspiratie en vormen hier de repetitieve loops waarop de nummers zijn opgebouwd.

"Derivative" is duidelijk minder drones en meer muziek. Nummers als "Every Prince" is domweg mooi en zal shoegaze liefhebbers wel bevallen. "Death Planes" weet ook op een bijzondere wijze een gitaarritme met drones te combineren en een nummer als "Love Corrupt" opent met een fijne tokkel die me erg deed denken aan het recent besproken album van Moodring. Het is bewonderenswaardig wat Brian John met slechts het geluid van een gitaar weet te doen en een nummer als "What Did You See There?" is een prima demonstratie van al de verschillende elementen. Een verrassend album wat liefhebbers van bijvoorbeeld Aidan Baker (Nadja) zal bevallen.

- songsoverruins

Moodring - Scared Of Ferret

Moodring is begonnen als een zijproject van Rollerball, een project wat eerder al opviel op een compilatie van Silber Records. Rollerball kenmerkte ik destijds als licht jazzy. Moodring speelt in die trent verder, maar dan wat psychedelischer. Scared Of Ferret, uitgebracht op Silber Records, lijkt hun eerste behoorlijke album te zijn, na een eerdere CDr zonder titel.

Na een korte intro en het langzame "Rintin Fire" is er het hypnotiserende "#9" waarop Mae Starr haar stem laat horen. Rauwe drums, klarinet en andere wazige geluiden vullen het geheel aan tot iets waarop je slecht je hoofd kunt wiegen. Ook nummers als "Shaker Tab" en "Into The Doom" zitten ritmisch uitermate lekker in elkaar en zijn domweg verslavend. Daartussen zitten een aantal spacey nummers als "Colin Wilson" of "Bulbul Tarang" wat naar een geweldige climax opbouwt. Een aantal van de kortere nummers zijn meer experimenten met geluid en lijken een beetje fillers te zijn.

Scared Of Ferret is, kortweg, de bom. Laidback, jazzy en licht psychedelische muziek met bijzonder prettige zang. Soms dwaalt het album op experimenteel terrein, maar als het op gang komt, is er ook geen houden meer aan. Aanrader.

- songsoverruins